Het heeft me minstens drie naailessen gekost en een veelvoud aan zweetdruppels, maar eindelijk is de gymtas af. Al struinend op pinterest zag ik een retro-achtig tasje die heeeel simpel in elkaar leek te zetten. Toen ik later besloot dat dit mijn volgende naai-klus ging worden, kon ik de bron natuurlijk weer niet achterhalen. Dus ik dacht, weet je wat, ik ga gewoon zelf een patroon maken. Nou, ja drie lessen later denk ik maar dat ik volgende keer iets met een patroon en simpel te volgen stappen ga maken. Niet iets waarvan ik al naaiend nog moet fine-tunen. Maar oke, het is toch wel leuk geworden. Beetje retro, beetje van nu. En dan kan die plastic tas waar die nu mee rondzeult lekker de prullenbak in. En dat is al op zich, drie naailessen waard.

If I had known beforehand how much sweat this would  cost me it would have never been made. But, as with many things that turn out to be worth while, the sweat was worth it. Next time I'll take a more diligent approach and just made something with a pattern, instead of making it up as I go. Still, it means we can get rid of the plastic bag that has been posing as a little-big-boy's gym bag for a while now. 

Posted
AuthorNicola Kloosterman
Categoriesze-luf gemaakt