Er gaat iets magisch uit van een blank canvas. Zolang het leeg is, kan er nog van alles mee gebeuren. Maar dat eindeloze niets kan ook een beetje eng zijn. Want de schoonheid van het niets verstoren, dat kan alleen als er iets MOOIS voor terug komt. En iets MOOIS willen maken, dat is eigenlijk altijd een heel slecht plan. De beste verdediging tegen blanke-canvas-syndroom is om vol in de aanval te gaan. Gewoon DOEN en niet teveel nadenken over het wel of niet lukken, of de toonbaarheid van het eindresultaat. Er ligt nu een eindeloos lege rol stof op mij te wachten. Een hele rol! Gelukkig weet ik wat erop komt. En heb ik het al vele malen gedrukt. De wetenschap dat die rol straks getransformeerd gaat worden tot een grote stapel kussens geeft me bij voorbaat al een goed gevoel. Maar het blijf een beetje spannend!

stof.png

There is something magical about about an blank canvas. The emptiness holds a promise of potential amazingness. Or disaster. And wanting to produce something amazing is always a bad idea. To combat blank-canvas syndrome I find attack is the best defence. Just go at it. Make SOMETHING and forget amazingness for just a bit. There is a whole roll of cloth waiting for me. It's flaunting it's emptiness and shouting at me to DO something. Knowing that this empty roll is going to be transformed into a pile of my happy little pillows is a good prospect!

Posted
AuthorNicola Kloosterman